Schijndel

Historie Schijndelse Scholen


Maria kleuterschool, Centrum

Overzicht:

Geschiedenis.
De geschiedenis van deze school wordt momenteel uitgezocht / beschreven maar er zijn wel enkele klassenfoto's geplaatst.
Als u denkt over aanvullende informatrie te beschikken dan horen wij dat graag.

Foto Foto
Foto's 536 (links) en 820 (rechts)
De linker foto is waarschijnlijk uit 1928.
Op de voorgrond de bewaar of kleuterschool (1) gebouwd in 1906/07 samen met de meisjesschool (2). De kleuterschool is voorzien van een eerste verdieping in 1922. De meisjesschool had oorspronkelijk 11 lokalen een een gymzaal aan de straat kant.
Op deze foto is genomen tijdens de verbouwing van deze gymzaal tot schoollokalen, er werd een verdieping op geplaatst.(zie Mariaschool (centrum) pagina voor de oorspronkelijk bouwtekening)
3. Is het rector huis uit 1885.
4. Is de Kweekschool gebouwd in 1925.
5. Is het gebouw voor de leerlingen van de voorbereidingsklassen, gebouwd rond 1880.
De rode stippen achter gebouw 5 geven aan waar het Kloosterpad liep.
Geheel links bovenin is nog net het gemeentehuis te zien met rechts daarnaast slagerij van Rooij (staat er in 2007 nog)
Rechts boven (boven de " www") is villa Colorito te zien, gebouwd in 1911.
De rechter foto (832) is uit de jaren 50, boven in zien we de St. Josef MULO gebouwd in 1950.
We zien de verbouwde gymzaal van de meisjesschool met daarvoor de Mariahoeve. Dit laatste gebouw is in 2007 in gebruik als kantoor.

Foto grote_foto Foto 705, Achterzijde kleuterschool

De leerkrachten.

Zuster Frederico
jaren 1950-52

Zuster Sixa
Deze zuster vertrok rond 1952-53 naar CuraÁao.
De kinderen hebben toen het volgend liedje voor haar gezongen:
Zuster sixa gaat vertrekken naar het warme CuraÁao
Dat doet ze o zo geerne ,daar krijgt ze nooit geen kou.
Fal de riro ciro sa -fal de riro ciro sa,fal de riri ciro sa.
Bron: Hans Doreleijers & Jan van Houtum.

Zuster Marie-cornelia
begin jaren 60.

Juffrouw Leubel.
begin jaren 60.

Herinneringen.

Wouth Oerlemans, geboren 1929.
Toen ik aan deze brief begon, was ik eigenlijk van plan om jou te vertellen waarom de 1933 foto van ons Toos en mij op de speelplaats van de bewaarschool (ook wel kakschool, kleuterschool, of frŲbel school geheten) misschien in de rubriek " Het Rijke Roomse Leven" past. (link naar foto 1529).
Dat komt vanwege die lang kousen die ik aan had. Waarom hadden kleine jongentjes lange kousen aan? Niet vanwege de kou maar vanwege de bisschop van 's-Hertogenbosch, monseigneur Alphons Diepen. Als ik het goed begrepen heb was hij het die de zedelijkheid wilde bevorderen door alles wat bloot was te bedekken. Dus mochten wij jongens geen kniekousen dragen!!
Maar jongen van drie en vier jaar lopen graag hard, en doen aan bok springen, doen "de lŤste, gŤ bent" als ze bijna bij een vriend of klasgenoot thuis zijn. En ze vallen natuurlijk waarbij ze hun knieŽn zeer doen en gaten in hun kousen krijgen. Ons moeder zei wel eens: "Met wat zalf en verbandje worden die knieŽn van zelf beter, maar die kousen, verdorie nog toe, die moet altijd gestopt worden." ( Ik heb na al die jaren toch nog lidtekens op m'n knieŽn). Op een gegeven moment was on moeder het beu met al dat kousen stoppen en besloot ze me met kniekousen aan naar school te sturen.

Toen was daar een zuster: zuster Antonie. Die zal wel zo'n beetje een ťťnpersoons zedenpolitie van de bewaarschool zijn geweest. Ik herinner me (na meer dan zeventig jaren!) dat ze een valse glimlach had. Ik had nogal grote oren en zij had er een sadistisch plezier in om me daar aan te trekken. En dat deed zeer, vooral als ze zo'n oor ook draaide. Ook had ze het op mijn krullen. Ik was ons moeders trots want ik had een hoofd vol prachtige blonde krullen, zo'n beetje als een uitgebloeide paardenbloem. Dat kun je op die foto niet zien, want ons Toos heeft me die krullen eens afgenipt. Maar dat is een ander verhaal. Zuster Antonie trok graag aan mijn krullen. Dat deed ook zeer. Wanneer ze dat deed, zei ze: "Oerlemanneke, Oerlemanneke! Gekrulde haren, gekrulde zinnen; gekruld van buiten, gekruld van binnen!"

Ik weet niet wat voor een gezicht ze heeft moeten maken toen ik daar op een maandagmorgen met kniekousen de speelplaats op wandelde. Wel weet ik ze heel verontwaardigd was en me heel hard bij mijn oor naar de klas heeft gesleept waar ze in een kast zo'n beetje van alles had liggen. Ze haalde daar wat touwtje vandaan en een schaar. Ze heeft toen dat touwtje in zes stukken geknipt, ongeveer allemaal even lang. Toen heeft ze mijn bretels los gemaakt van voren en van achteren aan alle lussen van mijn bretels een stukje touw geknoopt. Het ander eind van elk touwtje heeft ze toen nauwkeurig vast gemaakt aan de knopen van mijn broek, zodat ze mijn broek zover omlaag kon trekken dat de broekspijpen mijn blote knieŽn dekten. Toen heeft ze me terug gebracht naar de speelplaats. Nou moet je eens bedenken hoe een kleine jongen zich voelt als zijn broek hem tussen de knieŽn hangt met die belachelijke touwtjes aan zijn bretels. Je kunt maar amper lopen, laat staan rennen. Ik kende het woord toen nog niet, maar wel het gevoel van gefrustreerd zijn. Het is wel bekend dat, als je gefrustreerd word, word je kwaad en als je kwaad word, ben je in staat om geweldadigheid te begaan. Zelfs als je maar vier jaar oud bent. Ik heb wel even geprobeerd om aan die lage broek te wennen, maar dat ging niet goed. Ineens, en ik weet niet meer hoe het gebeurde, ben ik toen naar zuster Antonie gelopen en ik heb ik haar zo hard mogelijk tegen haar benen geschopt. Wat zal die verbaasd zijn geweest! Vůůrdat ze me bij mijn oren of mijn krullen kon grijpen, heb ik mijn broek zo hoog mogelijk opgetrokken zodat ik kon lopen en ben toen hard naar huis gelopen.

Dit is eigenlijk het eind van mijn relaas, want ik weet niet meer wat er gebeurd is toen zowat op de midden morgen helemaal alleen thuis aan kwam. Wat heeft ons moeder gezegd toen ze die stomme touwtjes aan mijn bretels zag en mijn broek tussen mijn knieŽn? Wat heb ik gezegd om uit te leggen wat er zoal gebeurd was op die maandag morgen? Ik weet het echt niet. Ben ik van toen af aan met kniekousen naar school gegaan? Ik weet het allemaal niet.

Ons vader had een broer die pater was en twee zussen die zuster van Schijndel waren. Ik kan me alleen maar inbeelden, dat ze vroeg of laat gehoord hebben wat me met zuster Antonie overkomen was. Ik veronderstel dat ze allereerst geschandaliseerd waren omdat iemand in de familie zich zů misdragen had. Maar ik weet zeker, dat ze met z'n drieŽn hartelijk hebben zitten lachen om wat Wouth toch gedaan had.

Ik heb nog andere herinneringen aan zuster Antonie want later heeft ze ons catechismus les gegeven en nog later heeft ze me geholpen om misdienaar te worden. Je hoeft me niet te geloven, maar nu ik naar een kerk ga waar alles een beetje anders is en waar geen Latijn wordt gebruikt, zeg ik wel eens bij m'n eigen dat langste stuk Latijn van de introÔtus namelijk de confiteor. Misschien weet je wel niet wat dat is, want dat is allemaal al lang uit de kerk mode.
Ik verbaas me wanneer ik merk dat ik dat nog helemaal ken, meer dan zeventig jaar later.

Zuster Antonie zou trots op me zijn.

mvgr, Wouth Oerlemans, New York, 26 oktober 2008.

Mieke Wouters-van Houtum, geboren ....
Er zijn wel wat herinneringen aan de kleuterschool , maar niet zoveel. Maar wie weet doet goed voorbeeld goed volgen. Zuster Frederico kan ik me nog goed voor de geest halen. Klein en meestal vrolijk en zingend. Maar als ze boos werd dan maakte ze al stampend een rondedans.
De w.c.'tjes hebben wel indruk gemaakt. Bij binnenkomst in de kleuterschool, rechts in de gang, kleine w.c.'tjes met klapdeurtjes. In de pauze in de rij en om de beurt door de klapdeuren. Zuster Frederico liep heen en weer kijkend over de deurtjes zodat je niet te lang bleef zitten.
Ook een liedje uit die tijd kan ik me nog herinneren. We stonden opgesteld op de grote speelplaats tussen de kleuter-en lagere school en zongen het ied over zuster Sixa (zie hierboven).

Jeanne van Rooij, geboren ca 1948.
Zelf zat ik op de kleuterschool van 1952 -1956. In 1953 werden er fotoís gemaakt, maar geen klassenfoto en ik herinner me hoe we als het slecht weer was op dat binnenplaatsje, onder de overkapping rondjes liepen. In de rij, twee aan twee. En hoe we dan zongen:

O lieve Heertje
Geef mooi weertje
Geef mooi dag
Dat de zon weer schijnen mag.

En als dat niet hielp hadden de zusters er nog eentje, ze waren niet voor een gat gevangen.

O Lieve Vrouwtje
Geef de zon een douwtje
Geef de zon een harde slag
Dat ze toch weer schijnen mag.

mvgr, Jeanne van Rooij, 6 oktober 2008

Bernadine van Breugel-van Doremalen, geb 1955.
Op de kleuterschool had ik Zuster Marie-cornelia en Juffrouw Leubel.

Herinnering Sinterklaasfeest.
Alle kinderen stonden buiten op het speelplaats.
Zwarte piet ging juffrouw leubel boven in de klassen achterna.
En die kwam steeds voor het raam roepen.
Wat waren we bang.

Ken ook nog een versje.

Koen maak je deze schoen .
Ja juffrouw zal het dadelijk doen.
Koen is mijn schoen al klaar?
Ja juffrouw betaaldt u maar.
Koen ik heb nog geen geld ontvangen.
Dan laat u schoen maar hangen.
Dag koen
Dag juffrouw zonder schoen.

Ingezonden dec 2008.


Stuur uw herinneringen via onderstaande link naar: Info@Schijndelse.nl

Klassenfoto's op chronologische volgorde.

 Reageren 

Naar bovenkant pagina